Tijdens zijn strijd tegen de noordelijke stammen...
Liet Olympias Philips vrouw Euritica en zijn zoon vermoorden.
En uit noodzaak werd Átlas geëxecuteerd.
Natuurlijk zijn jullie bang. Iedereen heeft angst.
Want niemand is ooit zover gekomen.
We zijn weken verwijderd van de oceaan. Onze weg terug.
We bouwen een armada schepen en varen via de Nijl naar Egypte.
En vanaf Alexandrië zijn we binnen een paar weken thuis.
Herenigd met onze geliefden delen we onze ervaringen over Azië.
En genieten we van de glorie tot het einde der tijden.
Wat? Stilte?
Percasus. Een held.
Waar zijn die Amazones die alle mannen afslachten?
Waar zijn ze?
Er is toch geen stam meer die we nu nog moeten vrezen?
Nicimicus?
Antígonas?
Jullie breken mijn hart. Bang.
Mijn koning. Ik ken geen zwakte.
Dat tolereer ik niet van mijn mannen.
Maar ik heb veel mensen verloren.
Jongens, nog nooit met een vrouw geweest.
Sommigen stierven van ziekte. Anderen afgeslacht in Sythia.
Op de velden van Oxis.
Sommigen stierven vreedzaam. Anderen hadden dat geluk niet.
Maar ze stierven.
40.000 man hebben 8 jaar achter de rug.
En marcheerden meer dan 10.000 mijl.
In regen of zonneschijn hebben ze gestreden.
Sommigen vochten in meer dan 50 veldslagen...
En hebben veel barbaren gedood.
Als ik nu rondkijk. Hoeveel kunnen het nog aan...
Om nog meer van die inheemse stammen te bevechten?
Ze hebben duizenden van die olifant monsters.
Er zullen honderden doden vallen.
Jij hebt het recht te spreken. Een nobel mens.
Maar ook mijn lichaam is zwaar gehavend.
Door zwaard, messen, stenen, katapulten en stokken.
Ik ken net zoveel leed als jullie. - Klopt, daarom ben je ook geliefd.
Maar er zijn teveel mensen gestorven.
Je hebt geen kinderen. Maar wij zijn nederige mensen.
Al wat we wensen is onze kinderen te zien.
En onze vrouwen en kleinkinderen. Voor de laatste keer.
Voordat we ons onze broeders wederzien in de dood.
Ja, je hebt gelijk, Crateros.
Ik ben achteloos geweest.
Ik had jullie naar huis moeten sturen. En dat doe ik ook.
Maar jullie moeten nog één keer dienen.
En dan elke man die zeven jaar gediend heeft...
Krijgt pensioen van mijn rijkdom.
Jullie worden rijk en gerespecteerd. En geliefd.
Jullie zullen door iedereen als helden behandeld worden...
Voor de rest van je leven.
En een vreugdevol en vredige dood.
Maar je droom is gestorven op het moment...
dat je Perzische vrouwen nam. En juwelen en andere rijkdom.
Want jullie werden verliefd op dingen dat mannen vernietigt.
Zie je het niet?
Iedereen weet dat als de jaren verstrijken...
En de overwinningen vervagen...
Het enige wat onthouden wordt is dat jullie je koning verlieten in Azië.
Ik zal verder gaan met mijn Aziaten.
Ik betaal voor jullie kinderen. Ik heb mezelf nooit verrijkt.
Het enige wat ik vraag is nog één maand.
Schande.
Wat zou je vader zeggen?
Ik ben verder gekomen dan mijn vader ooit zou kunnen.
Ik benijd de barbaren voor hun moed.
Ik ga door.
Jij wilt iedereen dood om nog groter te worden.
Wie zei dat? - Jij zult nooit meer terugkeren.
Kom naar voren en zeg dat in mijn gezicht.
Zodat je ons kunt doden, zeker? Zoon van Zeus.
Ik ben geen moordenaar. Er kleeft geen bloed aan mijn handen.
Om de muiterij te stoppen, executeerde hij de leiders.
Iets wat elke generaal gedaan zou hebben.
Maar toch was het leger verdeel.
En Alexander werd niet meer door iedereen geliefd.
Blijf kalm. Samen zijn we zo sterk als goden.
Dek met links. Val aan met rechts.
Waarom wachten? Het is tijdverlies.
Aanvalspositie.
Vooruit Macedoniërs.
Niet inhouden.
Waarschuw de rest. We vallen aan in het centrum.
Ga naar de rivier en breng de hele cavalerie naar het centrum.
We moeten Crateros helpen voor het te laat is.
Naar het midden.
Kom, Macedoniërs.
De paarden weigeren. - Te voet dan.
Vooruit, Ucéfalus.
Het is maar een schaduw.
Jij en ik samen. Nog één keer.
Is het niet prachtig met moed te leven?
En te sterven met eeuwige roem.
Vooruit Macedoniërs. Waarom trekken jullie terug?
Willen jullie voor altijd leven?
In de naam van Zeus, aanvallen.
De koning is gevallen. - Aanvallen.
Het was de bloedigste van alle veldslagen...
Een echte slachting. Alle grenzen te boven.
Niets zou meer hetzelfde zijn.
Hij leve, Alexander.
Mannen van Macedonië...
We gaan naar huis.
Zijn leven zou beëindigd zijn in Indië.
Maar dat is de legende.
De waarheid is dat Hércules stierf aan een vergiftigde hemd.
Pas aan het einde van zijn reis toonde hij eerbied aan de goden.
Hij nam afscheid van het oosten en vertrok richting het westen.
Hij doorkruiste de grote woestijn.
En zocht de kortste weg naar Babylon.
Tot op vandaag weet niemand hoeveel er gestorven zijn.
Het was de grootste blunder uit zijn leven.
In Babylon aangekomen na zes jaar...
Trok Alexander weer aandacht door nog twee vrouwen te huwen.
Vorige nacht was hij nog... - Het water. Hij mengde het met wijn.
Hoe kan zoiets gebeuren? Tyfus, uit Indië?
Rustig, Majesteit. Hij heeft gewoon wat rust nodig.
Maar geen wijn of koude dranken. - Eruit.
Ik zal snel beter worden.
We trekken in de lente naar Arabië. Maar niet zonder jou.
Je kleedde me vroeger soms als een Sjeik.
Jij bent de enige die me nooit liet winnen.
De enige die eerlijk tegen mij was.
Je hebt me van mezelf gered.
Verlaat me niet, Hefestión.
Ik herinner me het jongetje dat Achilles wilde zijn.
Hij werd groter. - En jij Petrocolus.
Maar wat is er gebeurd.
Duizenden jongemannen zijn gevallen.
Maar hoe mooi die legende was.
Hoe zal je het vergaan zonder mij? - Ik ben niets zonder jou.
Vecht, Hefestión.
We sterven samen.
Het is ons lot.
We krijgen kinderen die samen spelen. Net als wij vroeger.
Duizend schepen zullen vanaf hier vertrekken.
Richting Arabië. Naar de golf van Egypte.
Van daaruit graven we een kanaal tot aan de Middellandse Zee.
Vanaf daar richting Carthago. En dan Sicilië, die zullen ons vereren.
Daarna richting de Romeinen. Goede krijgers, maar we verslaan ze.
En dan exploreren we de noordelijke wouden.
En van het paleis van Hércules tot de Westelijke zee.
En in minder dan 10 jaar...
Wordt Babylon het centrum van de wereld. Alexandrië zal groeien.
De volkeren zullen zich mengen en vrij kunnen reizen.
Azië en Europa zullen één worden.
En we zullen oud worden, Hefestión.
Kijkend van onze balkon, naar deze nieuwe wereld.
Hefestión?
Nee!
Waar blijft die dokter?
Ik kan dit niet uitleggen. Het is onmogelijk.
Ik zweer dat... - Executeer hem.
Breng hem weg en executeer hem.
Kom mee. - Leugenaars.
Leugenaars, jullie allemaal.
Eruit. Nu.
Jullie allemaal eruit. Nu.
Ben je weer dronken. Ga weg.
Hij is dood. - Wie?
Velen haatten hem. Maar ik had nooit gedacht dat iemand zou durven.
Hefestión is dood?
Ben je gek?
Je nam weg de enige van wie ik ooit gehouden heb.
Jij misbaksel.
Ik heb een kind...
Alexander, ik heb je kind.
Mijn man. Mijn koning.
Ik heb je zoon.
Mijn arme zoon.
Raak me nooit meer aan.
Een laatste toast.
Voor het morgenrood.
Op mijn oude vrienden.
En op de legenden.
Ja, kom. Kom naar Babylon.
Ik wacht op je. Je geliefde zoon.
Wacht.
Aasgieren...
Ik heb de zoon van Alexander.
Nog 3 maanden.
Laat me, asjeblieft...
Zijn zoon.
We smeken je...
Wie zal dit grote rijk regeren dat jij achterlaat?
Zeus is je vader.
Het leger zal afbreken.
Er zal een opstand komen.
Zonder je bevelen zal er oorlog komen.
Zeg ons wie.
Wat zei hij?
De beste.
Hij zei, 'de beste'.
Nee, hij zei, Crateros.
Crateros?
Op de 10e juni, een maand voor zijn 33e jaar...
Gaf Alexanders grote hart het uiteindelijk op.
En zoals hij zwoer, verenigde hij met Heféstion.
Maar in zijn korte leven heeft hij zonder twijfel...
De glorie van zijn voorvader Achilles evenaart...
En meer.
Zijn offer was een vroege dood.
Maar in zekere zin...
Heeft hij ook de dood overwonnen.
Olympias daad op de dood van zijn vader...
Was waarschijnlijk.
Die van hem een last.
Alexander hield er niet van om glorie te stelen.
Maar via bloed en enkel bloed...
Was hij schuldig.
In geen tijd ruzieden we als jakhalzen om zijn lichaam.
Een wereldoorlog was begonnen.
Veertig jaar tolereerden we elkaar.
Cassander in Griekenland. Crateros en Antígonas in West Azië.
Saluccas en Perdiccas in het Oosten.
Ikzelf in Egypte. Tot we zijn rijk verdeelden in vieren.
Cassander had de smaak van macht te pakken.
Want 7 jaar later liet hij Olympias executeren.
En binnen twaalf jaar vernietigde hij Alexanders bloedlijn.
Hij vergiftigde Roxane en haar 13 jarige zoon.
De ware erfgenamen van zijn rijk.
Maar de waarheid is nooit simpel.
En ook weer wel.
De waarheid is dat wij hem vermoord hebben.
Door zwijgen en instemming.
Omdat we niet verder konden.
Anders zouden we toch worden afgedankt zoals Cleitus.
Na zoveel tijd onze wereld weg te geven aan Aziaten die we verachten.
Rassenmenging. In harmonie.
Hij praatte over die dingen.
Maar zou een populatie echt naar hem luisteren?
Ik heb nooit in zijn droom geloofd.
Niemand van ons.
Dat is de waarheid over zijn leven. De droom heeft ons uitgeput.
Hij moest sterven, voor het ons vermoordde.
Gooi dat alles weg, Katmus.
Het is larie van een oude man.
Schrijf maar dat hij stierf aan koorts en een verzwakte conditie.
Ja, grote Farao.
Hij kon ook gewoon in Macedonië blijven...
Trouwen en een gezin stichten...
En sterven als een gewone man.
Maar zo was Alexander niet.
Zijn hele leven vocht hij om zichzelf te bevrijden van angst.
En alleen daardoor was hij vrij.
De meest vrije man die ik gekend heb.
Zijn tragedie was de stijgende eenzaamheid...
En zijn ongeduld tegen hen die hem niet begrepen.
En zijn wens om de Grieken en barbaren te verzoenen...
Werd een mislukking.
Wat? Mislukking?
Zijn mislukking oversteeg succes van anderen.
Ik heb een lang leven geleid.
Maar de mensen die herinnerd blijven...
Zullen altijd diegene zijn met een droom.
En de grootste van hen allemaal is...
Die we nu noemen...
Megas Alexandros.
De grootste Alexander ooit.
Vertaald door Zilver Hersynced door CLueLeSSTRaDeR en bewerkt door Nixke
Gebaseerd op vertaling van Candy Split en sync door Dr_IT. www.ondertitel.com